 |
| မခက္မာ |
(ကြယ္လြန္သြားျပီျဖစ္တဲ့ ဆရာ နီကုိရဲအေျကာင္းကုိ စာေရးဆရာမ မခက္မာေရးထား တာေလး ျကိုက္လို ့ ျပန္လည္ ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္)
တိတ္ဆိတ္ေနေသာလမ္းက်ဥ္းကေလးထဲတြင္ က်မတေယာက္ထဲလမ္းေလ်ွာက္သူရွိသည္။ လမ္းထဲရွိအိမ္မ်ား
ေရွ ့ရွိပန္းၿခံကေလးမ်ား၊ပန္းအိုုးကေလးမ်ားထဲတြင္ေႏြတုုန္းကေဖြးေဖြးလႈပ္ေအာင္ပြင့္ထားေသာပန္းပင္မ်ားမွ
လက္က်န္ပန္းေတြသာရွိေတာ့သည္။ သစ္ပင္တခ်ိဳ႕ကသူတိုု႔ကိုုယ္သူတိုု႔ေရႊ၀ါေရာင္အသြင္ေျပာင္းေစခဲ့ၿပီးတ ခ်ိဳ႕တ၀က္ကရဲရဲနီေစြးေနၿပီမိုု႔ ပတၱျမားကိုုေရႊကြပ္ထားသလိုုပင္။ မွင္တက္မိရေလာက္ေအာင္လွသည့္ေဆာင္း
ဦး၏ေနျခည္၀င္းပသည့္ေန႔မ်ားကိုု ေဒသခံအေမရိကန္ေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးတင္စားသံုုးႏႈန္းတတ္ၾကသည္။ က်မ ကေတာ့သစ္ရြက္မ်ားႏွင့္ေရာင္ျပန္ဟပ္ၿပီး ေရႊ၀ါေရာင္၊ပတၱျမားေရာင္ေနျခည္ေတြပ်ံ႕က်ဲက်ေနေသာလမ္းေပၚ မွာတိတ္ဆိတ္ေၾကကြဲစြာ တေယာက္ထဲေလ်ွာက္ေနမိသည္။
ေဆာင္းဦးေလကေလးတခ်က္ေ၀ွ႔လိုုက္ေတာ့ ေျမႀကီးေပၚေၾကြက်ၿပီးသားသစ္ရြက္ေျခာက္ေတြက ေလ စုုန္ရာဖက္မွာရွိေနေသာ က်မေနာက္ေက်ာရွိရာေျပးလိုုက္လာၾကသည္။ ႏိုုင္လြန္ကတၱရာလမ္းႏွင့္သစ္ရြက္
ေျခာက္ထိသံက လူတေယာက္ေနာက္ဖက္မွအေမာတေကာေျပးလိုုက္လာသလိုုပင္။
က်မကတေယာက္ထဲခပ္တိုုးတိုုးေရရြတ္မိသည္။ မျဖစ္ႏိုုင္မွန္းသိသိခ်ည္းႏွင့္ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုုင္မွန္း လည္းသိေပမယ့္ ေျခစံုုရပ္ၿပီးေနာက္ဖက္ကိုုလွည့္ၾကည့္မိသည္။ ညိဳ၀ါေရာင္သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြက က်မကိုုမီ လာၿပီး ေျခေထာက္ကိုုထိနမ္းႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ က်မကိုုယ္က်မ,မသိပဲ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုုင္ခဲ့တာေတြရွိေပ
မယ့္ တခါတေလက်ေတာ့လည္း သိသိခ်ည္းႏွင့္ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ခံစားၿပီးရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျပဳမူေနထိုုင္ပစ္
လိုုက္ခ်င္သည္။သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကိုုငံုု႔ၾကည့္ၿပီးမ်က္ရည္ကရစ္၀ဲလာကာမ်က္ရည္ရစ္၀ိုုင္းလ်ွက္ကပင္အသံ
မေန႔ညကတည္းက က်မအဲသည္လိုုေတြျဖစ္ေနခဲ့တာ။ လူတေယာက္အေၾကာင္းတသီတတန္းႀကီးစဥ္း
စားၿပီး မ်က္ရည္ေ၀့၀ိုုင္းလ်ွက္က အသံထြက္ေအာင္ရယ္မိတာ ဒီတခါပဲရွိလိမ့္မည္ထင္သည္။
